Altza XXI Herri Ekimena

1.- Bizitegi-krisia: politika desegoki baten ondorioa.

Donostian, “bizitegi-krisia” deiturikoa ez da berria. Hamarkadak dira Donostiako etxebizitzak ekonomia xumeenentzat izan ez direla. Baina egoerak are okerrera egin du, oso arrazoi zehatzengatik. Hiriak turismoari ematen dion erabilera, etxebizitza babestuak dituen udal zikateria eta utzikeri orokorreko jarduera, azken hamar urteetan Udalak eta Eusko Jaurlaritzak etxebizitza babestuaren sustapen ezak frogatzen duena, dira arrazoiak. Eta orain, iraganean zuen kudeaketa- gaitasun eza ez da birlibirloque-ren artez konponduko. Bestela, ulertu beharko litzateke orain arte bitartekoak jarri ez badituzte borondaterik ez zutelako izan dela, are larriagoa izango litzatekeena. Ez diezagutela su artifizialik saldu, egoera honek errudunak ditu, orain Altzako landa-eremuan milaka etxebizitzen kea saltzen duten berberak.

2.- Izugarria da boterea erabiltzeak hainbat pertsonengan duen eragina.

Insausti alkateak Gipuzkoako, edo Euskal Herriko, edo munduko etxebizitza operaziorik handiena iragartzen du. Hala da Intxausti jauna? Nola zen? Eta lotsarik gabe aritzen da. Eusko Jaurlaritzako Ingurumen Sailak, proiektu zaharkitu honen aurkako taldeekiko inolako hartuemanik ez duena, Auditz Akular ez okupatzea edo urbanizatzea gomendatzen du, bere ingurumen-balioengatik, eremuko nekazaritza-lurzoruen izaera estrategikoagatik, ibarretako landarediaren egoeragatik eta abarrengatik. Egin zuten txostenetik ondoriozta daitekeenez, Ingurumen Saileko eta haren ataletako teknikariek ezin dute onartu lurzoru horiek galtzea.

EAJk eta PSEk Plan Orokorra berrikusteko espedientearen egoera manipulatu eta ezkutatu dute, eta Eusko Jaurlaritzan bertan proiektuaren kontrako txostena alde batera uztea helburu duen lege- aldaketaren konplize dira.

3.- Iruzur orkestratua: biztanleei eta Plan Orokorra berrikusteari.

Adostasun horren ondorioz, hiri hori gobernatzen duten alderdiak Donostiako Plan Orokorra unean- unean aldatzen saiatuko dira, Auditz Akularren okupazioa ahalbidetzeko, hain zuzen ere plana berrikusteko espedientea lau urtez geldirik egon ondoren. Espediente hori nahitaez izapidetu behar da, legezko xedapen baten bidez, 2010eko aurreko dokumentua zaharkituta geratu zelako.

Aldaketa puntualak iruzur egiten die herritarrek udalerriko plangintzaren formulazioan parte hartzeko dituzten eskubideei, eta berrikuspen-prozesuari iruzur egiten dio. Ez dugu guk esaten, hala dio Auzitegi Gorenak bere jurisprudentzian, udalerriaren eremu oso zabal bati eragiten dion aldaketa puntuala planaren berrikuspenaren testuinguruan egitea eskatzen baitu.

Horren ondorioz, eztabaidari ihes egiten zaio okupazio-eredua, garapen-eredua eta hiriaren eredu ekonomikoa. Izan ere, berriro eraikiko al da etxebizitza gehiago Altzan lanposturik gabe? Non daude Auditz-Akularren ondoren 32.000 biztanle izango lituzkeen 22.000 biztanleko hiri zati horretako lanpostuak? Eta ez diezagutela esan jarduera ekonomikoetarako azalera bat egingo dutenik. Badakigu zer egiten duten Altzarekin, ahaztu. Horren froga dugu duela hamarkada batzuk Donostiako Udalaren baimenarekin abandonatutako Txingurriko jarduera ekonomiko edo industrialaren arloa. Agian degradazioa areagotu arte itxarongo dute, okupatu arte, eta, horrela, etxebizitza gehiago egiteko aitzakia bat egongo da, Zardoya eremuan bezala, Herreran.

4.- Azken batean, Udal honen planak ez datoz bat guk nahi dugun hiriarekin, eta aurrean izango gaituzte.

Gaizki pentsatuta, agian berrikuspena gelditzea eragin dute, Auditz-Akularreko lurzoruak erasotzeko justifikazio handiagoa izateko. Izan ere, etxebizitzaren arazoari Auditz Akularren lurzoru birjinak okupatzeko irtenbidea emateko ez zen beharrezkoa hirigintzan eta arkitekturan adituak ziren talderik, ezta politikaririk ere; nahikoa zen potzugile on bat.

Altzako alderdiei dei egiten diegu salbuespen-egoeraren operazio horren aurkako mugimenduarekin bat egiteko, irtenbide arrunt eta onartezin bat lehenesten baitu, balio ekosistemiko handiko lursail berriak okupatuz, lurzoru urbanizatuan zentzuzko eta pixkanakako neurriak hartu beharrean. Plan Orokorraren erronka ez da lurzoru berriak okupatzea, hiri-lurzoruaren ordenantza ausart eta handinahia baizik.

Gure Bidea elkartea

Gure Bidea elkarteak salatzen du Altzako Ermita aldapan oso zikin dagoela Barenys Promoción de Viviendas enpresak duen lursaila (lantegiaren eta etxeen artean dagoen eremu berdea). Zaborrez gainezka dago, arratoiak nonnahi, jabeak ez duelako tokiari segurtasun eta edertasun publikoko baldintzetan eusteko betebeharrik bete.

Lurzorua eta Hirigintzari buruzko ekainaren 30eko 2/2006 Legeko 203 artikuluaren arabera, Udalaren eginbeharra da baldintza horiek epe jakin batean betetzeko egin behar diren lanak egiteko agintzea. Askotan eskatu izan diogu Udalari eskatzeko jabeari bere lursaila zaindu dezan eta garbi mantendu dezan, kontserbazio egoera egokian, osasun publiko egokiari dagokion moduan.

Hirigintza sailari bidalitako idatziaren bidez, Udalari eskatu diogu eremu hori garbitzeko.

Era berean, jakin nahi dugu zer urrats egin dituen Udalak Barenysek eremua garbi izateko betebeharrari kasu egin diezaion, Hirigintza legearen 203. artikuluak agindutakoaren haritik, zigorrik jarri dion, egikaritze subsidiarioa gauzatu duen, edo aipatutako lursaila desjabetzeko erabakia hartuko duen.

Eskaera eta galdera horiek erregistro bidez helarazi dizkiogu Udalari.

]]> https://estibaus.info/?feed=rss2&p=21250 https://estibaus.info/?p=21240 https://estibaus.info/?p=21240#comments Wed, 29 Jul 2026 11:40:59 +0000 Estibaus https://estibaus.info/?p=21240&langswitch_lang=es

Herripe Auzo Elkartea

El pasado 22 de Julio acudimos a la presentación del libro de la altzatarra, Oihana Lozano Robles, “CUANDO AMAR TE ROMPE”. Oihana es muy conocida en Herrera porque ha tenido varios años una sala de estética y vive en Larratxo.

En un ambiente muy agradable y ante un grupo de unas cincuenta personas, Oihana contó que mientras vivía una difícil situación en su vida privada, su trabajo y el contacto con la gente, le ayudó a reconocer la coincidencia de muchos detalles que por sí misma no definía y pasado el tiempo pensó en compartir su experiencia y así nació este libro.

Buena comunicadora consiguió la  intervención del grupo que le escuchaba lo que marcó un ambiente distendido que se acercó mucho a una sesión de intercambio de experiencias similares, desde la perspectiva de no responsabilizar a la otra persona, sino buscar el camino de salida sin víctima y responsable, y gestionar una misma la situación hasta llegar a solucionarlo.  Quedó también claro que Oihana ha tenido cuidado en su libro de no dirigirlo exclusivamente a un público femenino sino a cualquier persona que se vea frente a situaciones similares.

El libro tiene lectura fácil e interesante y muchas de nosotras podemos sentirnos de una manera u otra, reflejadas.

HERRIPE - HERRERA-ALTZA

Euskal Giroa Elkartea

San Joan suak, beste behin ere, Herrerako jaien ohiko amaiera izan da. Ekitaldi asko antolatu dira, eta aldi berean, ohiko deialdiak faltan bota dira, hala nola bola eta toka, aurten, lehen aldiz, ezin izan baitira antolatu. Gizartearen bilakaera baten aurrean gaude, eta jaietan ere nabaritzen da, bilakaera horren parte natural gisa. Auzoetako jaiak termometro bat dira gertatzen ari den aldaketa egiaztatzeko. Tradizioak eguneratuz sustatzeko borondate handia dago, aurrekoak osatuko dituzten jarduerak eskaintzeko eta adiskidetasun eta bizikidetza hori lortzeko, hain beharrezkoak baitira eratzen ari garen gizarte honetan.

Artisautza Azokak, Boilur Azokarekin batera, bertaratutako jende ugari bildu zuen giro ezin hobean. Beroak pixka bat oztopatu nahi izan zuen, baina ez zuen lortu. Boilur ukitu bat zuen arrautza frijitua elkargune bihurtu zen, pintxo on bat eta giro ezagun eta aitortua uztartuz.

Atal berezia merezi dute Herrerako Parrokian (Gaiztarro) egindako bi kontzertuek. Trebera Taldeak, Pasaiako portuaren inguruko bizilagunek osatua, hunkitu, oroitarazi eta abesti herrikoiak, habanerak eta opera (Hoffmannen ipuinak) ezagutzera eman zizkigun, anekdotak eta aitortzak tartekatuz, eszenatokian mugimendu zaindu batekin. Topaketa oso polita izan zen eta bertaratutako guztiok gozatu genuen.

Donostiako Orkestra Barrokoarekin larunbatean izandako hitzordua ere ez zen atzean geratu. Guztiz desberdina baina era berean ederra den musika, Vivaldi eta Haendelen indarrean murgildu gintuena, lehen aldiz entzungo bagenu bezala.

Egia esan, hain musika anitza entzutea entregatutako entzuleen aurrean, gure ingurunean bertan, ongizate berezia partekatu genuen gure artean. Ez dakigu magia hori nondik datorren, baina bi kontzertuetara bertaratu ginenok sentitu genuen, eta hori adieraztea zaila da: sentitu egiten da, besterik gabe.

Ezin ditugu jarduera guztiak banan-banan aipatu, baina beste urte batez esan dezakegu auzoetako jai guztietan, kirolaren, kulturaren eta aisialdiaren bidez, lortu nahi diren helburuak bete direla, auzotarrek auzotarrentzat antolatutako jaietan. Lerro hauen bidez, eskerrak eman nahi dizkiegu jai batzordeari, laguntzaile guztiei, inguruko ikastetxeei, iragarle guztiei, taberna eta dendei, ekitaldietara joaten direnei eta eragozpenak eta zaratak jasaten dituztenei. Denok gara beharrezkoak topaketa hauek egiten jarraitzeko.

Eta, dagoeneko Altza Gainako jaietan murgilduta… gozatzera!

Alderdi administratiboaz haratago, araudiak garai hartako jai-egutegira hurbiltzen gaitu, gerra zibila amaitu eta bi urtera, eta anexioaren hurrengo urtean. Corpuseko prozesioak, auzoko jaiak Buenavistan, Herreran, Mirakruzen, Intxaurrondon eta Martutenen, auzotarrek eskatutako alboradak…  Arreta eman digu zerrendan San Martzial festa ez aipatzea.

REGLAMENTO POR EL CUAL HA DE REGIRSE LA BANDA DE CHISTULARIS DEL BARRIO DE ALZA-BUENAVISTA EN SAN SEBASTIAN.

Artículo 1º= El Tamboril tiene por objeto amenizar las fiestas ejecutando principalmente las tardes da los domingos y días festivos en la plaza del barrio.

Artº 2º= Si el Sr. Alcalde o la Comisión de Fomento entendiera necesario establecer más servicios en ocasiones de regocijo popular o de acontecimientos solemnes imprevistos, deberán también amenizar en la forma que se les determine.

Artº 3º= El servicio ordinario consistirá en la ejecución de doce piezas bailables comenzando en las diversas estaciones del año dos horas antes del anochecer o Toque del Ángelus. Para abrir plaza y con el fin de dar algún carácter a la fiesta, procurarán ejecutar al comienzo bien sea un Minueto, Contrapás o Zortziko, siguiendo con los bailables (Orripeko o Fandango), Arin-Arin etc. y aun entre tandas será conveniente ejecutar piezas que ofrezcan alguna variedad de carácter terminando la romería con una Biribilketa o Pasacalle.

Artº 4º= Además de los servicios de Domingos y días festivos, amenizará las procesiones del Corpus Christi y Octava de la misma fiesta, así como la de la tarde del Primer Domingo de cada mes y cuarto domingo, la de Misa Mayor de los Terceros domingos, acompañando en estas a las Autoridades del Barrio en su asistencia a Misa y ejecutando a la terminación de esta un Zortziko y dos piezas mas. En Buenavista amenizará el 13 de Junio y dos o tres días más. En Herrera el 21 de Junio y dos o tres días más. En Miracruz el 15 de Agosto y dos o tres días más. En Inchaurrondo el 14 de Septiembre y dos o tres días más. En Martutene el 24 de Septiembre y uno o dos días más.

Artº 5º =La Banda de Chistularis estará compuesta de Un Silbo 12 que será el encargado de preparar y determinar el repertorio a ejecutar y Un Redoblante o Atabalero,

Artº 6º Siempre que toquen en publico deberán hacerlo los dos juntos y solamente en casos de ausencia, enfermedad o expresa autorización del Sr. Alcalde o de la Comisión de Fomento podrá excusarse de tocar cualquiera de los dos poniéndose en este caso un sustituto útil en su lugar.

Artº 7º= Las gratificaciones que disfrutaran estos serán:

= Silbo 1º = OCHOCIENTAS PESETAS ANUALES. Redoblante o Atabalero y Pregonero = SEISCIENTAS PESETAS ANUALES=. El cobro de estos haberes se hará por trimestres vencidos.

Artº 8º= En el repertorio se procurará dar preferencia a las melodías antiguas por ser las más características y a fin de que no se releguen al olvido.

Artº 9º= Las Alboradas a los particulares del barrio que así lo deseen, seguirán dándose conforme a la costumbre tradicional y los ingresos obtenidos tanto en este caso como en cualquier otro servicio particular se repartirán:=SESENTA POR CIENTO AL SILBO 1º Y =CUARENTA POR CIENTO AL ATABALERO=

Artº 10º= Dejarán de tocar en la plaza desde el Domingo de Pasión hasta el Primer día de Pascua de Resurrección así como el 1º de Noviembre fiesta de Todos los Santos.

Artº 11º=Los Tamborileros podrán recurrir al Excmo. Ayuntamiento a exponer sus quejas o proponer cualquiera reforma del presente reglamento.

Artº 12º=Cualquier acuerdo que el Excmo. Ayuntamiento adopte sobre el particular, deberá consignarse como adición al presente reglamento, quedando a cargo del mismo la interpretación que deba darse.

San Sebastián. APROBADO SEGÚN EL PLENO DE 15 DE DICIEMBRE 1941. El Secretario.

Erreferentzia: “REGLAMENTOS POR LOS CUALES HAN DE REGIRSE LAS BANDAS DE CHISTULARIS DE LOS BARRIOS DE ALZA BUENAVISTA, LOYOLA, ANTIGUO E IGUELDO (1941)”. Donostiako Udal Artxiboa, H-03760-09

Txistulariak eta dantzariak Intxaurrondoko jaietan, 1940. hamarkadan (Arg.: Josean San Román)

Luismari Ralla, Antxon Alfaro

1970eko hamarkadan, Altzan, Euskal Herriko beste hainbat herritan bezala, Gau eskolak sortzen hasi ziren; egunez lan egiten edo ikasten zuten helduei euskara irakasteko gaueko eskolak ziren. Ekimen herrikoi eta autogestionatuak ziren, euskara- ren berreskurapenarekin eta defentsarekin konprometitutako boluntario eta militanteek bultzatuak. Klaseak ematen zituztenek modu guztiz altruistan egiten zuten, inolako ordainsari ekonomikorik jaso gabe, kultura- eta hizkuntza-konpromisoaren eraginez soilik. Klaseak parrokiek edo ikastetxeek utzitako lokaletan ematen ziren.

Urteak igaro ahala mugimendua hazten joan zen eta, hurrengo hamarkadaren hasieran, Altzan egun osoan zehar klaseak eskainiko zituen euskaltegi bat sortzeko ideia forma hartzen hasi zen.

Lokal egoki baten bilatzeak Herrerako Guardia Zibilaren kuartel zaharrera eraman zituen, Iziartxo etxea izenez ezagutzen zenera, garai hartan salgai baitzegoen. Eraikina frankismoak desjabetu zuen bertan kuartela ezartzeko, eta kuartela han egon zen 1980ko hamarkadaren hasierara arte, Intxaurrondon eraikitako kuartel berrira lekualdatu zuten arte.

Oso ondo kokatutako eraikina zen eta komunikazio onak zituen. Azkenean, sotoa -lehen ziegak zeuden lekua- eta beheko solairua erostea erabaki zuten. Erabaki hark konpromiso pertsonal eta kolektibo handia ekarri zuen, inplikatutako pertsonek erantzukizun ekonomiko eta legalak hartu baitzituzten ia baliabiderik gabe, helburu bakar batekin: Altzan euskarari berezko espazio bat ematea. Modu partikularrean egindako keinu hark, zekarren guztiarekin, asko esaten du proiektua sostengatu zuen militantzia motaz.

Luis Mari Rallak Altzako Tokiko Bildumari utzitako salerosketa eskrituraren arabera, erosketa 1984ko urtarrilaren 26an formalizatu zen. Altzako Gau eskolen ordezkari gisa Luis Mari Ralla Arrutik sinatu zuen eta Donostiako AEKren aldetik Alfonso Mugica Echeverriak, “Ricardo Arregi” euskaltegiko arduradunak. Erosketa modu partikularrean egin behar izan zuten, ez Gau eskolek ezta AEKk ere ez baitzuten oraindik nortasun juridikorik.

Saltzaileak Joaquina Urdagarin Berroa eta Ascensio, Vicente eta María Mercedes Echeveste Urdangarin anai-arrebak izan ziren. Azken honen senarra, José María Yarza, Altzako Herri Ametsa ikastolaren sortzaileetako bat izan zen.

Lokalak 1.400.000 pezeta balio izan zuen. Diruaren zati bat AEKk jarri zuen eta gainerakoa Korrikaren lehen hiru edizioetan Altzan bildutako diruari esker lortu zen. Erosketaren ondoren, eta berriz ere auzolanean, Altzako euskaltzaleen parte hartze handiari esker, instalazioak egokitu eta gelak prestatu zituzten. Lan kolektibo hark berriz ere erakusten du euskararen berreskurapen soziala posible egin zuen ahalegin militante handia. Jende askok bere denbora, lana eta baliabide propioak jarri zituen trukean ezer espero gabe, hizkuntzak bizirauteko eta hazteko espazio biziak behar zituela sinetsita.

Euskaltegi berriari “Azpil” izena jarri zioten, Joan Mari Irigoienen lehen eleberrian, Oilarraren promesa, agertzen zen alegiazko herriari erreferentzia eginez. Idazleak berak azaldu zuenez, herri hark bere benetako herriak, Altzak, jasandako hondamendia sinbolizatzen zuen.

1990eko maiatzaren 4an formalizatu zen azkenik lokalaren erosketa AEKren izenean; ordurako erakundeak nortasun juridikoa baitzuen. Horrela, sei urtez luzatu zen behin-behineko egoera erregularizatu zen, nahiz eta horren ondorioak oraindik beste urte batzuetan luzatuko ziren. Ordurako euskaltegia nabarmen hazi zen: bederatzi irakasle zituen eta egun osoan zehar eskaintzen zituen klaseak.

Egileek azaltzen dutenez, historia sozialaren ikuspegitik idatzitako liburu kolektiboa da. Bertan bildutako ikerketek Euskal Herriko lan-mundua ikuspegi eta esparru desberdinetatik aztertzen dute, eta eguneroko bizitza, soziabilitatea, boterea eta ekintza kolektibo ezberdinak lantzen dituzte. Lantegiak, meategiak, herri-lanak, fabrikak eta langile-auzoak agertzen dira, toki ezberdinetako lan-esperientziak, antolaketa-moduak eta protesta-kulturak azaltzeko. Askotariko eskala eta kronologien bidez, liburuak prozesu erabakigarriak zeharkatzen ditu, hala nola industrializazioa, hirigintza kaotikoa, migrazioa eta industria-krisiak. Lan honen emaitza nagusia, lan mundua Euskal Herri garaikidearen eraldaketa sozialen erdigunean kokatzen duen ikerketa-multzo bat izan da.

Liburu aurkezpenean liburuaren hiru egilekide izango ditugu gurekin:

RAFAEL RUZAFA, Historia Garaikidean ikertzaile eta doktore iraunkorra Euskal Herriko Unibertsitatean. Bere ikerketa-ildoak gaur egungo lan-munduaren ingurukoak dira.

JOSÉ ANTONIO PÉREZ, Euskal Herriko Unibertsitateko Letren fakultateko Historia Garaikideko irakasle agregatua eta Valentín de Foronda Gizarte Historiaren Institutuko zuzendaria. Frankismoaren garaiko langile mugimenduaren historian aditua da.

JON ALDABALDETREKU, Euskal Herriko Unibertsitateko irakaslea eta Historia Garaikidean doktorea da. Bere ikerketa ildoak hiri eta gizarte historian oinarritzen dira, bereziki frankismo garaiko langile periferien eboluzioan. Tesia Donostialdeko 1940 eta 1986 arteko industrializazio prozesuan oinarrituta dago.

Azken egile horren artikulua, hain zuzen, “Vivir entre fábricas. Vida obrera y protestas en el corazón industrial de San Sebastián durante el tardofranquismo” izenburukoa, lotura zuzena du Altzako langile eta industria historiarekin, eta, horregatik, aurkezpenean parte hartzera animatzen zaituztegu.

Jarduera hau, Ula Iruretagoiena irakaslearen zuzendaritzapean, Marc Badalekin eta Kanpoko Bulegoarekin lankidetzan, arkitektoei zuzendutako “Ingurune naturalarekin lanean” graduondoko ikastaroaren parte da. Baserriaren eguneroko jarduerari eta baserriaren inguruko hiri-errealitatera egokitzeari buruzko pentsamendua sortzea da helburua.
Ustiategiaren jabeak baserriaren jardueraren bilakaera eta ezaugarriak azaldu zizkigun xehetasun guztiekin, 70eko hamarkadan bere jardueraren nagusi izan aurretik eta ondoren. Ia bi orduz, negutegiak erakutsi zizkigun, eta nola lan egiten zuten haietan. Hainbat elementu azaldu zituen, hala nola urteko landaketa kopurua, ongarri mota, bilketa, produktuaren merkaturatzea eta eguneroko zainketak. Altzako Historia Mintegiko kideok paisaiaren aldaketa azaldu genuen, baserriz osatutako herri sakabanatu bat izatetetik hiriko auzo periferiko bat bilakatu arte ezagututako aldakuntza handia. Jarduera amaitzeko, Larratxoko parkea bisitatu zuten.

Herripe Auzo Elkartea

Donostiako Udal Gobernuaren begirunea eta arreta eskatzen ditugu herreratarrok pairatzen ari garen arazoei eta ditugun gabeziei irtenbidea emateko lehenbailehen, duintasunez bizitzea merezi dugulako.

1. Lantegi asko itxi dira, baina orubeak baliatu ordez berrindustrializatzeko eta auzoa berroneratzeko, etxebizitzak eraikitzea besterik ez du proposatu Udalak. 
   
2. Ekipamenduak falta ditugu sozioasistentzialak, osasunekoak eta kulturakoak, baita horrelako zerbitzuak ere, eta inguruetakoak urrutiegi daude.
3. Oso urriak dira eremu berdeak; porlanezko eta zoladurazko paisaia da nagusi.
4. Irisgarritasun arazo handiak ditugu: trenbidepeko pasabidea, etxarte ugaritako eskailerak (bizilagun asko isolatuta geratzen ari dira), maldak…
5. Udalaren administrazio banaketa ez dator bat auzoaren identitatearekin.

Horiei gehitu behar zaizkie auzotarron bizitza okertu duten beste hainbat arazo:

6. Jolastokieta AL05 gehiegikeria urbanistikoa. Udalak 456 etxebizitza eraiki nahi ditu.

• Dagoeneko asea dagoen eremua izanik, kopuru neurrigabea da.
• Udal Gobernuak lantegien jabeekin adostu zuen etxebizitza kopurua bikoiztea.
• Eragin kaltegarriak: eraikin garaiegiak, trafikoa ugaritu, inguruarekiko lotura ezegokia, Oxigraf eraikinak ez du kultur erabilera izango…
• Egitasmoko eremu berdeak auzoari ostu eta Erregenean (7 km-ra) ezarri nahi ditu.
• Egitasmoari zuzenketak aurkeztu arren, Udalak oraindik ez du auzotarrokin hitz egiteko asmorik adierazi; are, Alkateak esan du bere horretan egingo dela.

7. Lantegi hutsak “bizileku” negargarri. Duela bi urtetik hamarnaka pertsona etxegabe bizi dira horietan, kale gorria saihestu eta toki hoberik topatu ezinean.

• Onargarriak ez diren baldintzetan “bizi” dira, argirik eta urik gabe, arratoien eta zaborren artean (bildu zuten, baina bilketako udal kamioia ez zen agertu).
• Ezinegona eta sumindura handiak dira auzotarron artean, arazo ugari sortu baitira, eta segurtasun gabezia nabari baita. Bizikidetza berreskuratu nahi dugu.
• Udal Gobernuak du egoera makur eta bidegabe honen ardura utzi egin baitie lantegien jabeei eremua eta egoera hondatzen. Ez ote du egin etsipena zabaltzeko auzotarron artean, eta egitasmoa bere horretan onar dezagun?

8. Oxigraf lantegiko uralitazko (amiantoa) teilatua hondatzen ari da, baina Udalak ez ditu jabeak behartzen hori kendu eta garbitzera.

9. Tren geltoki berrituko igogailu berriak hondatuta jarraitzen du 16 hilabete eta gero, Udaleko eta trenbideetako arduradunen utzikeria nabarmena medio.

10. Herrerako begiratokiko komun publiko berria ere matxuratuta dago aspalditik, baina ez dirudi udal
arduradunei axola dienik.

Horiek guztiek erakusten dute Donostiako Udal Gobernuaren utzikeria nabarmena eta begirune eza Herrerarekiko eta bere auzokideekiko. Urteotan, Herripe auzo elkarteak sarritan jakinarazi izan dizkio arazo eta gabezia horiek, baita proposamenak egin ere etengabe, irtenbideak topatzeko. Udalak, ordea,
auzotarron hitza gutxietsi egin izan du gehiegitan.

Argi diogu, Donostiako Udalari dagokio, Udal Gobernua buru, pairatzen ari garen bazterkeriazko egoera honi irtenbideak proposatzea, lehenbailehen, eta auzokideekin aztertzea, inposiziorik gabe.
Begirunea eskatzen dugu, ez da inolako apetarik.

HERRERAREN DUINTASUNAREN ALDE!

UDALA ERANTZULE