Francisco Lasa Echarri
Carmen Lasa
Orain dela hamabi urte Paco Lasarengana joan ginen Altzako argazki eta bestelako dokumentuen eske. Bere etxeko egongelan hartu gintuen eta orduz geroztik etxeko ateak zabalik izan ditugu harekin egoteko eta hitz egiteko, beti atsegin eta eskuzabal. Bere familiaren albuma, gaztaroko pasadizoak, itsasontzien kontuak, haren idatziak… herrian errotutako gizon bat ezagutu genuen. Mila esker Paco.
Es la primera vez que escribo de mi padre en tiempo pasado y ello me resulta difícil y doloroso, porque me obliga a enfrentarme de forma consciente al hecho de que ya no está entre nosotros, de que es ya tan sólo un recuerdo, una ausencia. En casa todavía repetimos sus frases, tomamos prestados sus objetos, leemos sus escritos, vemos las fotos en las que estamos todos juntos y nos parece que aún no se ha ido del todo. Supongo que es parte del duelo y un proceso por el que tarde o temprano pasamos todos. (gehiago…) »

Orain dela hamabi urte Paco Lasarengana joan ginen Altzako argazki eta bestelako dokumentuen eske. Bere etxeko egongelan hartu gintuen eta orduz geroztik etxeko ateak zabalik izan ditugu harekin egoteko eta hitz egiteko, beti atsegin eta eskuzabal. Bere familiaren albuma, gaztaroko pasadizoak, itsasontzien kontuak, haren idatziak… herrian errotutako gizon bat ezagutu genuen. Mila esker Paco.
Azkenaldian nabaritzen hasiak ginen bere hutsunea, gure txoko honetan. Gizalegeak agindu emana du era honetan izan beharra. Atzean geratzen dira elkarrekin landutako bideak. Honela gertatu zaigu Itsasondoko Urkia bailarako altzatarra bihurtutako Bixente Barandiaran bertsolari eta, batez ere, euskaltzalearekin.
