Pacorentzat
Pozten gaitu jakiteak Paco Sagarzazuk euskal zinemaren saria jaso duela amaitu berri den Donostiako Zinemaldian. Merezi duen errekonozimendua da antzerkian, zineman eta telebistan egindako ibilbide luzeagatik, nahiz eta berak, bere ildoari jarraituz, bere lagunekin partekatu nahi izan duen. Zaila da ahaztea Tanttaka Taldearen “El Florido Pensil” antzezlan hura, umorez, irakaskuntzaren garai gogor bat islatzen zuena, eta hori gogoratzen dugunok irribarre batekin egiten dugu oraindik, Pakoren taldearen bertsio ironikoari esker.
Haren idazle lanak gure esku jarri zuen “Para no sé quién” nobela, 1977ko Irun Hiria Saria jaso zuena. Bertako giroan murgildutako kontakizuna, erraz ezagutzeko modukoa. Kapituluetako bat, “De reclamo”, Altza, Hautsas Kenduz VII (2003) libururako idatzi zuen “Aquellos tiempos” izenburuko kolaborazioan jasotzen da. Irakurtzea gutako asko garai batera eramatea da, batzuetan jada urrunera eta beste batzuetan, berpizten dugunean, hainbeste urrundu ez dela dirudienean. Bere kolaborazioan, honela adierazi zuen: “lo que sigue es una imagen de los años 50/51, cuando Herrera y Alza, sitios queridos, eran de otra manera. O me imagino yo que era todo distinto y no lo era, y es todo ahora mismo como tiene que ser, a pesar de mí”.
Pacok, zalantzarik gabe, sari garrantzitsua jaso du gurea baino garrantzitsuagoak diren esparruetatik, baina guk, Altzan, ez dugu aukera hau pasatzen utzi nahi aktorearen eta idazlearen giza faktorea nabarmentzeko. Ohituta gaude berarekin kalean gurutzatzera, haren irribarrea jasotzera, haren agurra jarrera sinple, zuhur, ia lotsati horrekin, eta, hitz egiten diozunean, ematen du bereziki interesatzen zaiola esaten ari zarena. Maitagarria eta apala da. Eta ez da oraingoa, beti ezagutu baitugu horrela. Gertatzen dena da, horregatik ez diotela bati garaikur bat ematen goiko inguruetan, baina guretzat, jende arrunta, askoz ere balio handiagoa du.
