Altza, Auditz-Akular eta euskara
Luis Mari Ralla Arruti
Izen nagusi nabarmenegiak normaltasunezko abiaduraz hedatzea nahi dugunontzat.
«SANMARTZIALAK», igaro berri ditugun egun hauetan altzatar batentzat oroimen asko eta sakonak ibili ditugu «jira ta bira» buruan.
Alde batetik, udalerri gisa eten historikoa suertatu zitzaigun, diktadura baten mende hartutako erabakiaren ondoren, askotan eraman ezina iristeraino, bere ondorio tamalgarriekin topo eginez: hirigintza garapen bortitza eta neurri gabekoa, hazkunde demografiko itzela izateraino iritsiz. (Bide batez, ahal den suerterik onena opa diegu igeldotarrei beraien azken ibilbidean udalerri izatearen norabidean).
Burutapen honekin, lehenengo galdera bikoitza datorkiguna honako hau da: NORK eta NOREN mesedetan hartzen dira tamaina hauetako neurriak?, eta gainera, ZORIONEKO AUZOA, entzun behar!
Hasieran 800, gero 1.000 eta orain 3.000. Hiru mila bider hiru kide bakoitzak bataz beste, bederatzi mila pertsona gehiago inguru hauetan. Ez ahaztu 13.000 etxe bizitza hutsik daudela Donostian zehar, azken datuak entzun ditugunez. Zuek atera kontuak.
Azken ukitua eman nahi genioke gutun honi zuzentzeko nahiaren asmoz, Altzako «Sanmartzialak» iragartzeko egitarau ofizialean euskarari ematen zaion trataera dela eta. Batetik, akats gramatikalak idatziz eta bestetik, inprimategiaren erruz sortzen direnak. Irakurri besterik ez dago argitaratutako azken alea.
Iritzi anakronikoa agian, pretentsiorik gabekoa, baina, ez dadila gauerdiko ahuntzaren estularen parekoa izan eta 2.000.go SANMARTZIALAK, osasuntsuak igaroko genituelakoaren esperantzaz, hartu bostak.
